Al een paar dagen is het extreem koud. Philip Freriks meldt dat het opvallend is dat er zoveel ouderen de kou trotseren. Naadloos schakelen we over naar de verslaggeefster ter plaatsen.
Een verslaggeefster begeeft zich op een doordeweekse woensdag op de markt. Over de uitstorven markt schuiven wat rollators. De topjournaliste interviewt een oude man.
''Waarom denkt u dat er zoveel ouderen op de markt zijn?''
''Ach, wij zijn dat nog gewend, min 15. De generaties na ons kunnen daar niet meer tegen.''
En afgelopen is het item. Op met een kwinkslag naar Erwin Krol.
Is er nou niemand bij die journalistenclub die bedenkt ''onze generatie'' gewoon werkt op woensdagochtend?
maandag, februari 09, 2009
spruitjeslucht van de NOS (1)
Het nieuws de NOS:
''Er zijn geen mannen met ijspegels in de baarden, maar wel veel vrouwen. Dat stelt prins Willem-Alexander vast in zijn reisverslag van zijn bezoek aan de Zuidpool. De kroonprins is daar nu samen met prinses Máxima en minister Ronald Plasterk. Het was Plasterk ook al opgevallen dat er relatief veel vrouwen zijn.''
Ik verwacht bij het horen van zo'n bericht dat het op Antartica stikt van de vrouwen. Op Antartica zit één man, die graag over voetbal zou praten. Hij zit de hele dag tussen de pinquins en het vrouwen gekakel. Verlangend naar een tweede mannelijke collega.
Bij navraag van Plasterk blijkt dat 40% vrouw is. Veertig procent! En dat haalt het journaal. Wie kan rekenen komt al gauw tot de conclusie dat vrouwen dus ondervertegenwoordigd zijn.
''Er zijn geen mannen met ijspegels in de baarden, maar wel veel vrouwen. Dat stelt prins Willem-Alexander vast in zijn reisverslag van zijn bezoek aan de Zuidpool. De kroonprins is daar nu samen met prinses Máxima en minister Ronald Plasterk. Het was Plasterk ook al opgevallen dat er relatief veel vrouwen zijn.''
Ik verwacht bij het horen van zo'n bericht dat het op Antartica stikt van de vrouwen. Op Antartica zit één man, die graag over voetbal zou praten. Hij zit de hele dag tussen de pinquins en het vrouwen gekakel. Verlangend naar een tweede mannelijke collega.
Bij navraag van Plasterk blijkt dat 40% vrouw is. Veertig procent! En dat haalt het journaal. Wie kan rekenen komt al gauw tot de conclusie dat vrouwen dus ondervertegenwoordigd zijn.
Klaarblijkelijk vinden onze kroonprins en minister dat genoeg. Nog meer onderzoekster op Antartica. Daar moeten ze niet aan denken. Brr...
vrijdag, september 05, 2008
Oma's kast
Boven op oma's zolder staat een rij witte kasten. De bruine wasmachine past bij het jaren '70 groene tapijt en het gehaakte wandkleed. De spulletjes van opa en oma staan nog steeds zoals twintig jaar geleden. Mijn zusje en ik mochten toen naar zolder om ijs te halen. Ik ben er al jaren niet meer geweest, maar nu wijst oma aan wat ze allemaal achterlaat.
''Zeg maar wat je mee wilt nemen, kindje.''
Oma gaat verhuizen. Naar een aanleunwoning in de Koperhorst. Met enige weemoed wordt alles door familie ingepakt, losgeschroefd en opgeruimd. Voltooid verleden tijd. De nieuwe woning wordt grondig gepoetst en opgeknapt, zoals een Jongman betaamd. Dit is de toekomst.
Eigenlijk zou ik alles wel willen meenemen, want het herinnert aan zo'n gelukkige tijd. Oma's witte kasten kunnen niet meer mee. Ze passen niet in haar nieuwe huis. Daarom staat één kast sindskort bij mij. Als je kast opent ruik je oma, met een vleugje schoonmaakmiddel. Voorlopig maak ik niets schoon: zo heerlijk, die vertrouwde geur.
Ik hoop dat oma ook een beetje van dit verleden kan meenemen, om nog heel veel jaren plezier te hebben in de Koperhorst.
''Zeg maar wat je mee wilt nemen, kindje.''
Oma gaat verhuizen. Naar een aanleunwoning in de Koperhorst. Met enige weemoed wordt alles door familie ingepakt, losgeschroefd en opgeruimd. Voltooid verleden tijd. De nieuwe woning wordt grondig gepoetst en opgeknapt, zoals een Jongman betaamd. Dit is de toekomst.
Eigenlijk zou ik alles wel willen meenemen, want het herinnert aan zo'n gelukkige tijd. Oma's witte kasten kunnen niet meer mee. Ze passen niet in haar nieuwe huis. Daarom staat één kast sindskort bij mij. Als je kast opent ruik je oma, met een vleugje schoonmaakmiddel. Voorlopig maak ik niets schoon: zo heerlijk, die vertrouwde geur.
Ik hoop dat oma ook een beetje van dit verleden kan meenemen, om nog heel veel jaren plezier te hebben in de Koperhorst.
zondag, mei 04, 2008
Corry
Tegenover G. woont Corry.
Corry is een bijzonder man. Hij draagt altijd dezelfde zwart witte houthakkersblouse en een supermarktbiertje. In de winter viel ons op dat bij Corry altijd drie katten op de trap voor de deur zitten, die niet naar binnen mogen. De katten zitten op de trap met hun staartje om zich heengeslagen, de oortjes geïrriteerd hangend door de regen die op hun kopje klatert. Arme poezen, maar ook arme wij.
Corry blijkt namelijk nog meer hobby's te hebben. Een daarvan heeft te maken met het supermarktbiertje. Hij zwalkt over straat en als je niets vermoedend in de deuropening staat begint hij naar je te schelden. Corry denkt namelijk dat wij die geluidsoverlast veroorzakende studenten zijn. Helaas, die wonen naast ons.
Echter, Corry's beste hobby komt nog. Corry rijdt namelijk rondjes in de wijk met zijn Corvet
. En dat zorgt voor vermaak. Als er namelijk een stofje op waait, stopt Corry om deze eraf te poetsen. Verder krijgt Cor zijn auto vaak niet in zijn eigen garage gezet. Soms is ie vergeten dat hij zijn eigen peugeot ervoor heeft gezet en wacht dan... totdat hij beseft dat het zijn peugeot is. Nadat de peugeot is verzet, begint het pas. In het begin ergerden we ons aan het geluid: de motor van de Corvet trilt dermate dat wij en onze gordijnen meetrillen. Later, met de gordijnen open, zorgt Corry voor een schouwspel: hij rijdt wel een half uur voor- en achteruit, iedere keer opnieuw stekend en uitstappend om pluisjes van de Corvet te poetsen. Als de Corvet eenmaal in de garage staat, opent hij tevreden een bierblikje en roept iedereen na waarvan hij denkt dat ze voor zijn garagedeur gaan parkeren. In wezen zijn dit alle automobilisten die zich aan de snelheid houden.
Eigenlijk weten we niet zeker of Corry zijn werkelijke naam is, maar geen naam past hem beter dan Corry, Corry Corvet
Corry is een bijzonder man. Hij draagt altijd dezelfde zwart witte houthakkersblouse en een supermarktbiertje. In de winter viel ons op dat bij Corry altijd drie katten op de trap voor de deur zitten, die niet naar binnen mogen. De katten zitten op de trap met hun staartje om zich heengeslagen, de oortjes geïrriteerd hangend door de regen die op hun kopje klatert. Arme poezen, maar ook arme wij.
Corry blijkt namelijk nog meer hobby's te hebben. Een daarvan heeft te maken met het supermarktbiertje. Hij zwalkt over straat en als je niets vermoedend in de deuropening staat begint hij naar je te schelden. Corry denkt namelijk dat wij die geluidsoverlast veroorzakende studenten zijn. Helaas, die wonen naast ons.
Echter, Corry's beste hobby komt nog. Corry rijdt namelijk rondjes in de wijk met zijn Corvet
. En dat zorgt voor vermaak. Als er namelijk een stofje op waait, stopt Corry om deze eraf te poetsen. Verder krijgt Cor zijn auto vaak niet in zijn eigen garage gezet. Soms is ie vergeten dat hij zijn eigen peugeot ervoor heeft gezet en wacht dan... totdat hij beseft dat het zijn peugeot is. Nadat de peugeot is verzet, begint het pas. In het begin ergerden we ons aan het geluid: de motor van de Corvet trilt dermate dat wij en onze gordijnen meetrillen. Later, met de gordijnen open, zorgt Corry voor een schouwspel: hij rijdt wel een half uur voor- en achteruit, iedere keer opnieuw stekend en uitstappend om pluisjes van de Corvet te poetsen. Als de Corvet eenmaal in de garage staat, opent hij tevreden een bierblikje en roept iedereen na waarvan hij denkt dat ze voor zijn garagedeur gaan parkeren. In wezen zijn dit alle automobilisten die zich aan de snelheid houden.Eigenlijk weten we niet zeker of Corry zijn werkelijke naam is, maar geen naam past hem beter dan Corry, Corry Corvet
vrijdag, maart 28, 2008
zondag, februari 17, 2008
Sequoia
Bij biologie zijn we bij het thema ordening, basisstof 4, het rijk der planten. Voor ruim 60% geldt een heel ander ''boeiuuuhhh'' bij planten dan is gewenst. Ik trok daarom afgelopen vrijdag al mijn kennis over de kinderleefwereld uit de kast en bereidde een PowerPoint presentatie voor met weetjes over planten. Vrijdagochtend. Kinderen zitten met hun handjes onder hun kin te kijken. De achterste rijen zijn op de tafel gaan zitten. De adhd-ers zitten stil. Vandaag vertel ik over kikkeretende planten en laat ze raden hoe groot de grootste plant is. Plots roept er een: ''Juf, dat zijn sequoia's. Die worden meer dan 100 meter hoog en de zaden gaan pas groeien na een bosbrand!''
Even moet ik nadenken, daar gaat mijn verhaal. "H., hoe weet je dat?''
''Dat heb ik geleerd bij Bassie en Adriaan!''
De rest van de klas lacht hard om H. '
''Kijk jij Bassie en Adriaan?''
Ik lach als een juf met kiespijn. Mijn verhaal is voor mijn voeten weggemaaid door die stomme clown en die vervelende acrobaat. Drommels, drommels en nog eens drommels!
maandag, februari 04, 2008
File
Vroeger ergerde ik me aan milieuvervuilende auto's. Nu vind ik het storend als er op de radio flitsers gemeld worden, terwijl ik al één uur vanaf Utrecht naar Amersfoort onderweg ben. De vraag is of dit nu wel een vooruitgang is.
vrijdag, december 14, 2007
Ik wil wol!
In de spelonken van de voormalige Kromhout kazerne in Utrecht zit ik dagelijks te typen. Het is daar koud. Inmiddels heeft men plexiglas voor het enkele glas geplaats. Bovendien kan de verwarming nu écht aan. Helaas heb ik het nog steeds koud en raakt mijn wollen vest versleten. Ook draag ik het genoodzaakt de hele winter: ik heb maar één vest.
Graag zou ik een nieuw vest willen. Niet om mee te doen aan de laatste mode. Nee, ik wil mijn oude vest graag eens uitwassen. Helaas zijn de vesten, ja zelfs in dure winkels, van katoen of ander dunnig materiaal. Wat is dat toch? Mode? Gebrek aan oma's? Werkt er dan niemand anders in een koud kantoor?
Soms zou ik graag een schaap zijn. Dan had ik een wollen vacht en ieder jaar, dankzij de boer, een nieuw vestje.
donderdag, november 29, 2007
Kleuterjuf
Ooit had ik een lerares Frans. Een docente met een eerstegraads bevoegdheid. Ze wist alles van Brel, Parijs, Franse literatuur en grammatica. Mijn klasgenoten, die verplicht Frans1 volgenden, hadden daar geen interesse in. Ze kletsen door haar heen. Ze zaten omgedraaid in de banken en keken overal naar, behalve naar de opdrachten. Mevrouw R. zuchtte altijd wanneer de leerlingen door haar heen spraken. Na veel corrigeren riep mevrouw R. soms wanhopig: ''Ik voel me net een kleuterjuf!''
Tien jaar nadat ik bij mevrouw R. in de klas zat dreunt dit zinnetje steeds vaker door mijn hoofd. Ik snap nu zo goed wat ze bedoelde. Met een Master in Teaching Biology geef ik les aan bruggers, waaronder vmbo. Ik weet alles van tropische bijen, de werking van het oog, ritueel paringsgedrag van fruitvliegjes en nog veel meer. Echter vandaag heb ik vooral gecorrigeerd. Te weten op:
Tien jaar nadat ik bij mevrouw R. in de klas zat dreunt dit zinnetje steeds vaker door mijn hoofd. Ik snap nu zo goed wat ze bedoelde. Met een Master in Teaching Biology geef ik les aan bruggers, waaronder vmbo. Ik weet alles van tropische bijen, de werking van het oog, ritueel paringsgedrag van fruitvliegjes en nog veel meer. Echter vandaag heb ik vooral gecorrigeerd. Te weten op:
- het schreeuwen door de klas
- het lopen door de klas
- het door mij heen praten, Joost mag weten hoe vaak
- het tekenen op het bord
- het zingen van niet-biologie gerelateerde liedjes
- het uit het raam hangen
- het tekenen op tafels
En om het feest compleet te maken op:
- slaan
- schoppen
- meppen
- schelden
Allemaal zijn ze verbaasd als ik er iets van zeg. Ik voel me net een kleuterjuf.
Vlekkie (2)
Gisteren zat er een vlek voor de deur. Snel maakte ik de deur open. Het was niet de kat, maar een bloempot. Zal het ooit weer wennen?
zaterdag, november 24, 2007
Vlekkie
Ik zit op de bank en kijk naar buiten. De maan schijnt over de tuin als een fel zoeklicht. Het licht speurt naar wat mijn ogen zoeken. In de tuin staan planten, stenen, schuttingen, het oogt echter leeg.
Al jaren zit ik 's nachts op de bank. Meestal eetend en piekerend. Toetsweken, tentamens, overleden grootouders en verdwenen zusjes, ze lieten me dolen door het
holst van de nacht. Als ik dan éénmaal op de bank zit, verschijnt er altijd een knarstend pootje over het raam. ''Miauw, laat me erin.'' Vlekkie mauwt tot de hele buurt dreigt wakker te worden en ik laat d'r dan snel binnen. Meestal ook gewoon voor de gezelligheid. Vlekkie kruipt dan tegen me aan. Duwt haar kopje tegen mijn hoofd als een''kop op Marieke''. Zo brengen we de tijd samen door.
holst van de nacht. Als ik dan éénmaal op de bank zit, verschijnt er altijd een knarstend pootje over het raam. ''Miauw, laat me erin.'' Vlekkie mauwt tot de hele buurt dreigt wakker te worden en ik laat d'r dan snel binnen. Meestal ook gewoon voor de gezelligheid. Vlekkie kruipt dan tegen me aan. Duwt haar kopje tegen mijn hoofd als een''kop op Marieke''. Zo brengen we de tijd samen door. Maar vannacht verschijnt er geen pootje. De tuin is leeg. Net zoals er gisterenmiddag geen kat voor het raam zat te drentelen toen ik de auto inparkeerde. Ik treur vanacht op de bank om jou. Het is ongelofelijk hoe mens en dier van elkaar kunnen houden. Je piepte er tussenuit toen ik je doodstrijd niet meer kon aanzien en zei'' Vlek, ga maar, als je niet meer kunt.'' Helaas, je ging. Na 16 jaar mis ik je gruwelijk. Het huis is leeg zonder je, weer een stukje leger.
