Ik trek de deur van mijn voorraadkast open om mijn fles afwasmiddel weg te zetten. Normaal zat de kast volgepropt: thee, koekjes, blikken soep, bonen, uien, aardappels, pasta, tonijn, siroop en pakken melk. Nu is de plank echter leeg. Mijn kamer is ook leeg. Slechts enkele dozen en een karkas van overgebleven kasten sieren de kamer.
Plots realiseer ik me iets: Het is stil in ons studentenhuis. Muisstil. Je kunt precies horen wie er niet zijn: Vleermuis en d'r vriendjes zijn uit fladderen, de lammetjes zijn naar hun bijbelclubje. De lawaaiige en irritante jonge studenten (ze bleven maar mevrouw tegen me zeggen) zijn afwezig. De bovenburen kunnen eindelijk eens van elkaar afblijven en ook de driepotige hond van de buurvrouw is stil. Zo kon het ook zijn in onze gekke flat.
Enige paniek maakt zich van mij meester. Was mijn besluit om te verhuizen wel verstandig? Was ik het niet die een jaar geleden riep dat je nooit moest afstuderen en verhuizen te gelijk? Nu begin ik aan mijn laatste stage, mijn nieuwe baan en ik ga verhuizen. Daarmee negeer ik mijn eigen wijze woorden. Ik lijk wel gek! Was het opzeggen van mijn kamer een impuls van negatieve emotie, extreme-vleermuis-vermoeidheid, irrationeel en dom?
''Oh, nee.'' Denk ik, zittend in een kale kamer op een verhuisdoos.
Gelukkig werd ik vannacht wakker: van 2:30 tot 3:30 hoorde ik Vleermuis aan. (Nu ze weet dat ze uitgezet wordt is er 'echt geen reden rekening te houden met haar huisgenoten). Nu wist ik het zeker: Misschien was het wel een door emotie, vermoeiheid ingegeven impulsieve beslissing , maar het is het meest verstandige wat ik in tijden gedaan heb.
2 opmerkingen:
Welkom!
Naar Amersfoort? Naar je ouders of toch op jezelf?
Fijn hè, het vooruitzicht op een huis met rust. Ik kijk er ook naar uit. Krijg ook wraakneigingen, zoals op de laatste dagen veel herrie gaan maken enzo. Maar ja, het zit niet in mijn aard..
Een reactie posten